We hadden in onze winkel op het Plein rotjes, kanonslagen, gillende keukenmeiden en zevenklappers. Ook twee soorten vuurpijlen, klein en groote, en natuurlijk sterretjes, die bij ons gewoon nog ‘sissers’ heetten. Die hele collectie lag uitgestald op de toonbank op de hoek waarvan een asbak stond waar de klanten tijdens de aankoop even hun sigaar op konden stallen. Het knalvuurwerk kon je los kopen of in een pakje van tien stuks. Wie het bont maakte, kocht al gauw voor tien gulden vuurwerk.
Om een uur of twaalf begon het knallen, een half uur later was het wel klaar, want toen was ieders voorraad op. Hier en daar kostte het een onvoorzichtige vuurwerkafsteker wel een vinger of een oog, dat wel, maar het nieuwe jaar was al met al effectief ingeluid, en daar ging het om. Dan gauw naar de tv voor het jaarverzicht van het NTS-journaal en dan naar bed. Onze twee of drie dorpsagenten hadden er weinig mee te stellen.
Ik moest even terugdenken aan die late jaren vijftig toen ik deze jaarwisseling, om 3.00u nog steeds wakker lag van het vuurwerkgeweld dat nog klonk als bij een Russische drone-aanval op Kiev. Volgend jaar beter? Als dan met het vuurwerkverbod nou ook eens de oorlog in Oekraïne stopt.